Dichtbij & 1.5 meter VERDER

Dichtbij & 1.5 meter VERDER

Twee jaar terug volgde ik een dag training bij een opleidingsinstituut. Bij de afsluiting van de dag bleek het gebruik om afscheid te nemen met een knuffel met de trainer en alle deelnemers. Het voelde voor mij onnatuurlijk. Knuffelen met relatief onbekenden waarmee ik nog geen echte band had opgebouwd. Maar iedereen knuffelde zonder voorbehoud en ik deed hier, enigzins geforceerd, aan mee. Later had ik er spijt van. Ik had hier eigenlijk niet aan mee willen doen, omdat het voor mij niet klopte. Maar ik vond het op dat moment te lastig om dit in het hier en nu goed te voelen en weerstand te bieden aan de groepsnorm.

Nu ik de afgelopen 9 maanden met de meeste mensen noodgedwongen niet meer mag handen schudden, zoenen en knuffelen, bemerk ik bij mezelf dat ik dit meestal niet erg vind. Vaak blijft het contact voor mij voldoende waardevol op anderhalve meter afstand. Oogcontact en taal blijkt dan toereikend te zijn voor de verbinding.

Regelmatig voel ik ook momenten van hunkering om iemand vast te houden en fysiek dichtbij te voelen. Soms kies ik er dan samen met de ander voor om het verlangen voorrang te geven op de regel. Soms beteugel ik de behoefte en wacht op tijden wanneer dichterbij weer veiliger zal zijn. Zowel het dichtbij als de afstand vraagt steeds weer afstemmen op mezelf en de ander. Ondertusssen prijs ik mezelf gelukkig met de dagelijkse knuffels van mijn lief en onze twee katten.

De afstand,  vrij van de sociale knuffeldruk, heeft mij beter doen voelen en beseffen wanneer ik iemand echt wil aanraken en wanneer ik aangeraakt wil worden. Grenzen kunnen erg behulpzaam zijn in het onderzoek naar wie je bent, wat je doet en wat je wilt.

Wanneer er nu geknuffeld wordt dan is dit voor mij gevoelsmatig waardevoller dan voorheen. Het is een exclusief moment geworden. Alle knuffels van dit jaar kan ik me nog herinneren en ik krijg een warm gevoel en een glimlach op mijn gezicht als ik aan die momenten terug denk. Zo vielen mijn collega Marcel en ik elkaar in de armen toen we ons eerste succes behaalde met NieuweKaders. En onlangs lieten een goede vriendin en ik elkaar even niet meer los, omdat we voelden hoe fijn en bijzonder het knuffelmoment nu is. En wat lijkt het me heerlijk om mijn moeder een knuffel te geven wanneer het weer kan.

Hoe is dat voor jou? Welke omarmingen mis je het meest? Wie heb jij dit jaar wel stevig vastgehouden? Aan wie geef jij straks als het kan de eerste knuffels?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

back to top