Pieken en dalen

Pieken en dalen

Tijdens mijn allereerste wandelvakantie in 2004 door IJsland werd ik gegrepen door het ongerepte en het desolate landschap. Ik ontdekte de trektocht als een geweldige manier om dit landschap te beleven. Sindsdien heb ik al heel wat wandeltochten gemaakt door de bergen en voel ik mij vooral thuis in het noorden van Europa, Scandinavië. De reizen ontwikkelden zich van huttentochten naar trektochten met tent. Vorig jaar in Noorwegen kampeerde ik samen met mijn lief voor het eerst in het wild. En deze zomer verbleven we samen acht dagen in de wildernis van Sarek National Park gelegen in Zweeds Lapland. Deze tocht door de Sarek heb ik als de meest intensieve ervaren van alle tochten. Door de ontoegankelijkheid van het landschap, het ontbreken aan gemarkeerde wandelpaden, geen verblijf of schuilfaciliteiten, geen bruggen en zonder bereik met de buitenwereld ben je daar echt aangewezen op jezelf, elkaar en de natuur.

Met proviand voor negen dagen in onze rugzak trekken wij met kaart en kompas door pieken en dalen. Het terrein wat hoger in de bergen is toegankelijk om te belopen en geeft indrukwekkende en prachtige uitzichten, waar ik zo van hou. In de dalen is het terrein vooral moerassig en vol met dichtbegroeid struikgewas, wat het wandelen zwaar maakt en waardoor het tempo sterk omlaag gaat. Voor het eerst in mijn wandelcarrière raak ik gefrustreerd door het landschap. Ik ben gericht op vooruitgaan, voorwaarts, verder (mijn bedrijfsnaam is niet voor niets VERDER). Het moeras trekt je omlaag en het struikgewas maakt het soms onmogelijk om door heen te komen. Ons wandeltempo zakt naar twee kilometer per uur, waardoor we vaak zo’n tien wandeluren per dag maken. Het proviand is beperkt, waardoor we gebonden zijn aan het lopen van minimale afstanden per dag. De zware wandeling vraagt eigenlijk om meer aanvulling van energie dan we in calorieën bij ons hebben. Onze voedselvoorraad is beperkt vanwege het draaggewicht en het moet circa zeven tot negen dagen mee. We zijn gehouden aan een rantsoen om gedurende de hele tocht voldoende eten te hebben en om rekening te houden met onvoorziene omstandigheden mocht de tocht toch nog langer duren. Dit alles maakt dat we in een soort overlevingsmodus raken, waarbij we onszelf en elkaar tegen komen. Zo zei ik weleens tegen mijn lief: “We waren toch met vakantie?!”. Het voelde regelmatig niet als vakantie. En als we op een moment het pad kwijt raken en urenlang door een moeras ploeteren bereikt mijn frustratie een hoogtepunt. Ik sla met mijn wandelstokken op een steen “Ik wil hier helemaal niet zijn!!!!”. Poeh, zo ben ik mezelf nog niet vaak tegen gekomen. Nog geen uur daarna komen wij uit op één van de meest idyllische plekken van onze reis. Een prachtige zonsondergang begroet ons. Dalen en pieken, pieken en dalen.

Een memorabel moment tijdens deze tocht is een ontmoeting met een zeventig jarige Nederlandse man. Veel tegenliggers ontmoet je niet tijdens deze tocht en ervaringen uitwisselen over de omstandigheden van het terrein is erg verstandig om te doen. Immers waar de ander vandaan komt, ga jij nog naar toe. Dan is het goed om gebruik maken van elkaars kennis en ervaring. Bovendien is het erg leuk om ‘soortgenoten’ te ontmoeten die net zo gek als jij zijn om dergelijke tochten te ondernemen. Maar goed, we lopen in een dal met veel moeras en struikgewas en we zijn net even aan het uitpuffen van de zwaarte. Op dat moment voel ik me vooral gefrustreerd door het landschap en ben het hangend tegen een grote steen even aan het verwerken. We zien de oudere man op circa driehonderd meter op ons afkomen. Hij loopt met een opvallend ontspannen tred. Als hij ons nadert, stopt hij voor een ontmoeting. De man vertelt: “Ik ben uit Noorwegen komen wandelen, ik ben daar (wijst richting westen) de bergkam over gekomen en heb een paar rivieren doorgewaad. Het is nu mijn vierde keer in de Sarek en ik voel me thuis in dit landschap. Ik heb geen haast”. Het is alsof ik een ontmoeting heb met Boeddha. Het werkt als een spiegel. Ik zie mijzelf en mijn eigen ongeduld. Weerstand bieden tegen dit landschap werkt niet, het enige wat werkt is het tempo aanpassen aan de omstandigheden. Geen haast, geen haast…….

Niemand wil in een dal zitten en als we er dan toch zijn dan willen we er het liefst snel mogelijk weer uit. Als je door een dal gaat, vraagt dit tijd en geduld. Je wilt er snel uit, maar het gaat traag. Zo ontdekte ik toen ik eens in een dal zat, dat ik door achteraan te lopen ook verder kom. De tegenstrijd tussen snel verder willen en de vertraging kan lastig zijn. Dat ervaren wij ook bij veranderingen in leven en werk. Het vraagt er om je te verhouden tot de weerstand die je voelt en je over te geven aan de omstandigheden. Het is wat het is. Ik heb wel eens gezegd in een periode met een opeenstapeling van ingrijpende veranderingen: “Je krijgt in je leven van alles naar je toegeslingerd, en daar heb jij je dan maar toe te verhouden”. Het je verhouden tot die veranderingen vraagt onder andere om het aanpassen van je tempo. Geen haast en gestaag doorlopen, stap voor stap. En als je gericht blijft op je doel, dan arriveer je uiteindelijk op die piek en kun je met een goed en trots gevoel terugkijken op het dal dat achter je ligt. Als je het landschap van veranderingen leert kennen, er vaker ben geweest en er met reflectie op terug kijkt kan je jezelf kennen in deze omstandigheden en leren wat jij nodig hebt om er door heen te komen. Je kunt veerkracht ontwikkelen om goed om te gaan met pieken en dalen.

Na acht dagen arriveren we uiteindelijk in de berghut, alwaar we genieten van een koningsmaal. Zelden heeft ons het eten zo goed gesmaakt. Trots spelden mijn vriend en ik elkaar een Sarekspeldje op. We hebben het gehaald! En waar ik tijdens de tocht nog dacht: “nooit meer naar de Sarek”, denk ik nu: “de Sarek, daar ga ik nog eens naar terug“. Wellicht iets minder lang, zeker met meer proviand en absoluut met minder haast. En misschien zeg ik ooit ook eens: “Ik voel me thuis in dit landschap“.

14047320_1239592629394189_4595175550749762988_o

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

back to top