De berghut

De berghut

Als je wel eens wandelingen maakt in de bergen ken je ze wellicht: de berghutten. Je vindt ze in veel nationale parken en op verschillende lange afstandwandelpaden. Ik heb in Scandinavië kennis mogen maken met de berghutten in IJsland en Noorwegen en afgelopen zomer ook in Zweeds Lapland. Ik ervaar de berghut als een speciale plek en gebruik hem graag als metafoor voor de samenwerking in teams.

Het mooiste van de berghutten is dat het verblijf georganiseerd is op vertrouwen. Neem bijvoorbeeld Noorwegen, daar krijg je, bij lidmaatschap van de bergsportvereniging en het betalen van een borgsom, een sleutel die je toegang geeft tot alle onbemande berghutten. Je verblijft daar samen met andere mensen die de nacht daar door willen brengen. Iedereen is welkom in de hut. Als de bedden vol zijn, is er altijd nog ruimte om te slapen op een matje op de grond. Het verblijf in de hut is niet kosteloos, maar je laat het geld of je creditcard gegevens achter in een daarvoor bestemde bus. Zo ook voor het proviand dat je gebruikt of meeneemt. En natuurlijk zorg je dat je de hut weer opgeruimd en schoon achter laat voor de volgende gasten. Er zijn een beperkt aantal duidelijke en simpele regels vanuit het uitgangspunt dat iedereen verantwoordelijkheid neemt voor het reilen en zeilen in de hut. De één haalt vers water uit de rivier, de ander stookt de kachel op, terwijl iemand anders verse pannenkoeken bakt voor het gezin. Ik ervaar het als een liefdevolle en warme plek. En dat voelt zo welkom na lange wandeltochten door de bergen in het hoge Noorden.

Wanneer je een meerdaagse wandeltocht loopt, dan is de berghut het vertrekpunt en de bestemming van de dag. Soms zie je vanaf het wandelpad de hut al in de verte liggen, maar lijkt hij toch maar niet dichterbij te komen. Een andere keer komt hij plots in zicht. Soms ben je er sneller dan gedacht, loopt de tocht zo lekker dat je direct weer verder kunt en wilt. De berghut is een ijkpunt, een mijlpaal op de tocht. Het geeft richting en bestemming.

Als de wandeltocht koud, guur en nat is, dan is de berghut een goede plek om even te schuilen en jezelf, je kleding en schoenen te drogen. Want wie zijn sokken niet droogt, moet op de blaren lopen 😉 In de berghut is het warm en er zijn andere wandelaars voor wat gezelschap. Een prima plek om af te wachten tot het weer wat beter is, droog te worden en/of weer energie te laden om verder te gaan.

De berghut is een plek van ontmoetingen. Wandelaars delen verhalen en ervaringen en wisselen tips en advies uit. Want waar jij naar toe gaat is de ander net geweest en vice versa. Fijn om te weten welke route net iets makkelijker loopt of welke mooie uitzichtpunten je niet mag missen.

Na de ene hut komt altijd weer een volgende, tot de laatste. En als ik aan al mijn wandeltochten denk, dan klopt die uitspraak van de laatste loodjes en voelt die laatste etappe toch steeds weer als de zwaarste. Wat is het een feest om eindelijk in die laatste hut te arriveren. Wat smaakt de maaltijd dan goed, wat ligt het bed lekker en hoe heerlijk voelt de douche.

De berghut is voor mij een metafoor voor teamsamenwerkingen en dat brengt mij op tien punten die hierin belangrijk zijn:

  1. Zorg dat iedereen zich altijd welkom voelt.
  2. Spreek een paar duidelijke en simpele regels af voor de samenwerking.
  3. Ga uit van vertrouwen en verantwoordelijkheid.
  4. Zorg dat een ieder een duidelijke rol en taak heeft en waardeer deze.
  5. Beloon inspanning met ontspanning.
  6. Creëer een liefdevolle sfeer en zorg ervoor dat het team een warme en veilige plek is.
  7. Organiseer en stimuleer ontmoetingen en deel verhalen, ervaringen, tips en advies.
  8. Bepaal een doel of bestemming.
  9. Sta bewust stil bij de behaalde mijlpalen onderweg.
  10. Vier het moment van arriveren bij de bestemming.aaeaaqaaaaaaaah4aaaajdk4zduxmdmwltc4mtytngu4yi1iymrjlte4ndi2zjy4nmyznw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

back to top