Schaatsen op Noren, dat doe je niet zomaar

Schaatsen op Noren, dat doe je niet zomaar

Als kind schaatste ik, maar nu niet, want ik heb geen schaatsen”. Dat was mijn antwoord toen mijn collega Marcel mij vroeg: “Schaats jij?” Ik herkende mijn antwoord van andere potentiële schaatsmomenten in mijn leven, die ik onder diezelfde noemer, met grote spijt achteraf, aan me voorbij had laten gaan. Als kind stond ik op de kunstschaats, maar ik keek altijd met enige ontzag naar de voor mijn gevoel èchte schaatsers, die zich op Noren vloeiend voortbewogen op het gladde ijs. Ik zag Marcel de afgelopen weken steeds meer in vervoering raken naar mate de kans op strenge vorst toenam. Het schaatsvirus sprong naar mij over. Ik voelde dat ik dit keer hèt moment niet aan me voorbij wilde laten gaan. Thuis adviseerde mijn vriend me om kunstschaatsen of ijshockeyschaatsen aan te schaffen. “Schaatsen op Noren, dat doe je niet zomaar”, zei hij. Ik besefte me dat deze stem ook in mij had geklonken, maar dat ik hier nu niet naar wilde luisteren. Een zoekpoging op marktplaats leverde me een prachtig paar geslepen Viking noren op. En als sneeuw onder de zon was mijn drogreden verdwenen: ik had schaatsen. De man die ze verkocht vroeg: “Heb je wel eens op Noren geschaatst?” Ik zei: “nee, nog nooit”. “Ach”, zei hij: “Schaatsen op noren, dat leer je zo”. Daarvan was ik nog niet meteen overtuigd, maar ik zou in ieder geval beginnen. Afgelopen week ben ik ook begonnen aan een nieuwe opleiding: Inside Dynamics in Organisations, de opleiding in Nederland voor systeem-psychodynamisch werk, aan de Universiteit Utrecht. Ik zie hier een parallel met mijn schaatservaring. Ik heb, tot op een week voor de start, bewust en onbewust, redenen gezocht om niet aan de opleiding te beginnen. Was het dezelfde stem die daar klonk en van wie was die stem eigenlijk? “Systeem-psychodynamisch werk dat doe je niet zomaar”. Was ik geïmponeerd door de opleiders en het instituut? Maar er was een helder en duidelijk verlangen, die maakte dat ik deze week de schaatsen aantrok en de startdrempel over ging. Via mijn collega Marcel maakte ik voor het eerst echt kennis met het systeem-psychodynamisch werken. Na de start van onze samenwerking, reisde ik op zijn advies anderhalf jaar geleden af naar Litouwen om deel te nemen aan een Group Relations Conference. Deze vijf dagen systeem-psychodynamisch werken in het hier en nu raakte me diep en ik ervaarde het direct als ontzettend behulpzaam in leven en werk. Na jarenlange ervaring en opleiding in het begeleidingswerk voelde ik dat ik ‘mijn plek’ had gevonden. En zoals ik eigenlijk altijd doe in mijn leven, stapte ik meteen op de schaats, om al doende te leren. Inmiddels ben ik samen met Marcel drie programma’s verder en hebben we NieuweKaders opgericht. Wij werken samen in volle overgave vanuit en met dit gedachtegoed. Met het instappen in de opleiding laat ik me nu verder begeleiden naar vloeiende schaatsbewegingen op Noren. Ik ben begonnen.

1 Comment

  • Helmut

    Ja, en dat schaatsen op die noren dan…. hoe ging dat? Ik lees het graag in een volgend blog als je je tenminste op glad ijs wilt begeven 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

back to top