Vallen, opstaan en verder

Vallen, opstaan en verder

Afgelopen voorjaarsvakantie was ‘de vakantie van de nieuwe dingen’. Ik deed dingen die ik nooit eerder deed en die daardoor best een beetje spannend zijn. Zo stond ik die februariweek voor het eerst op langlaufski’s, reed op een sneeuwscooter en bestuurde een huskeyslede. En bij al deze nieuwe ervaringen kreeg ik vooraf een beetje de kriebels in mijn buik en hoopte dat alles goed zou gaan. Natuurlijk weet ik dat vallen en opstaan bij het leren van nieuwe dingen hoort, maar toch doe ik altijd mijn uiterste best om overeind te blijven.

Met een groep van zeven reizen we eind februari naar het noorden van Finland voor een avonturenweek. Het eerste en meteen ook het allerleukste ‘nieuwe ding’ mogen we meteen op onze eerste dag ervaren. Daarvoor gaan we naar een Huskeyfarm waar we een roedel blaffende en springende Huskeyhonden aantreffen. Die kunnen niet wachten om een tocht te maken door het sneeuwlandschap. We installeren ons op de sledes met voor iedere slede vier of zes honden. Een aantal van ons besturen een slede en nemen een ander als passagier mee. Nou ja….besturen? Goed vasthouden, meebuigen in de bochten en op tijd remmen, dat zijn de belangrijkste aanwijzingen die we krijgen van een jonge kordate Finse, voordat de honden er met ons en een flinke vaart vandoor gaan. Zij hebben er duidelijk zin in! En wij overigens ook. Ik deel een slede met mijn lief, die vanaf het startpunt aan het stuur staat. Heel fijn, want dan kan ik de sledekunst nog even afkijken, alvorens we van plaats wisselen.

Het is een heerlijk gevoel om al liggend vanuit een slede, getrokken door zes honden en mijn lief aan het stuur, het Finse sneeuwlandschap te bewonderen. Na een tijdje maken we een wissel en sta ik aan het stuur. Wauw, dat is nog eens sleetje rijden! Ik vind het ontzettend tof om achter op de slee te staan en samen met de honden deze tocht te maken. Het rijden gaat goed, todat de slee uit het spoor raakt. De slee kantelt en we liggen in de metersdiepe sneeuw, waar je niet echt makkelijk weer uit komt. De honden willen nog steeds door. Ik probeer de slee, zo goed en kwaad als het kan, vast te houden, terwijl Ralph uit de slee stapt om ons overeind te helpen. De slee wordt daardoor lichter en heeft minder weerstand. Ik probeer de slee nog vast te houden, maar tevergeefs. De honden willen de roedel volgen en gaan er met slee en al vandoor. Ralph grijpt nog gauw de slee vast en doet een poging de slee te stoppen. Ik zie de honden wegrennen met slee en mijn lief als in een slapstick er slepend achter aan. Wanneer hij merkt dat het niet gaat lukken, laat ie los. We zijn de laatste slede van de groep en de honden rennen de roedel achterna, die inmiddels al uit zicht verdwenen is. Niet lang daarna zien wij ook onze slee met honden niet meer. Daar staan we dan samen in de uitgestrekte sneeuwvlakte. Het duurt even voordat we gemist worden. Nadat de slee met honden wordt vastgezet worden we opgepikt door de gids met zijn sneeuwscooter. We klimmen weer op de slee (de honden hebben zich weer keurig aangesloten bij de roedel) en gaan weer verder met de prachtige tocht. Vallen, opstaan en (na even wachten) weer verder dus.

Zo valt ieder van onze groep wel een keer tijdens deze vakantie. Op onze langlauflatten (misschien was de zwarte route toch iets te ambitieus voor de eerste keer?), met de sneeuwscooter of gewoon wandelend op onze benen door de diepe sneeuw. Terwijl iedereen zijn best doet om overeind te blijven, levert het vallen iedere keer weer grote hilariteit en plezier op. Het vallen maakt onlosmakelijk onderdeel uit van het leren van al deze nieuwe dingen. Gelukkig vallen we zacht in de sneeuw en klauteren steeds weer overeind. Zo gaat het natuurlijk niet altijd met vallen. En omdat we naarmate we ouder worden steeds meer beseffen dat vallen ook verdomd veel pijn kan doen en dat opstaan soms een verdraaid lastige klus is, worden we voorzichtiger en laten ons minder makkelijk vallen. Laatst zag ik een fragment waarbij Ali B. een jongen die meedoet aan een talentenjacht helpt om weer op te staan en verder te gaan. Hij leert hem een belangrijke levensles: geef je op of ga je door, leer je ervan en wordt je beter? Prachtig dat hij voor dit jongetje het verlies niet weg wilt nemen, maar hem helpt met opstaan en weer nieuw perspectief zien.

In ons leven hoort vallen en opstaan er onlosmakelijk bij. Soms vallen wij zelf en soms brengt een ander of de omstandigheden ons ten val.  Het is de kunst om steeds weer goed te herstellen van de valpartijen, zodat we de spannende nieuwe dingen, ook als we ouder worden, nog steeds durven aan te gaan en niet alleen maar bezig zijn met overeind te blijven.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

back to top